ექსკლუზივი : თამაზ ელიზბარაშვილი ჩვენი ოთხფეხა მეგობრების სიცოცხლის სადარაჯოზე
ჰუმანურობის ტესტი : ჩვენი ოთხფეხა მეგობრები საზოგადოებრივი ეთიკის პირისპირ
თანამედროვე ეპოქაში ცხოველთა უფლებების დაცვა აღარ არის მხოლოდ ვიწრო სოციალური ჯგუფების ინტერესის საგანი – ეს არის ცივილიზებულობის საზომი და საზოგადოებრივი სიმწიფის ინდიკატორი.
სოციალური მედია გაჯერებულია ემპათიური მოწოდებებით, თუმცა რეალური ევოლუცია იქ იწყება, სადაც ვირტუალური „მოწონებები“ კონკრეტულ, პასუხისმგებლიან ქმედებებში გადადის.
ნამდვილი ჰუმანურობა სწორედ მაშინ იცდება, როდესაც ეთიკური პრინციპები ჩვენს კომფორტს, დროსა და რესურსებს უპირისპირდება. ამ ბრძოლის წინა ხაზზე კი დგანან ადამიანები, რომლებმაც ცხოველთა კეთილდღეობა საკუთარ ცხოვრებისეულ მისიად აქციეს.
თამაზ ელიზბარაშვილი – პრინციპულობა და უპირობო ერთგულება
საქართველოში ცხოველთა დაცვის სფერო წარმოუდგენელია თამაზ ელიზბარაშვილის გარეშე. მისი სახელი წლებია ასოცირდება არა მხოლოდ მიუსაფარი ცხოველების გადარჩენასთან, არამედ სისტემურ ბრძოლასთან მათი ფუნდამენტური უფლებების დასაცავად. ელიზბარაშვილის საქმიანობა სცდება თავშესაფრის სტანდარტულ მართვას – იგი არის დარგის აქტიური გუშაგი, რომელიც მუდმივ მონიტორინგს უწევს საკანონმდებლო პროცესებს და ითხოვს, რომ სახელმწიფო პოლიტიკა ეფუძნებოდეს ორ უალტერნატივო სვეტს – მეცნიერულ ვალიდურობასა და უზენაეს ჰუმანიზმს.
საკანონმდებლო რისკები და რეალობა
სადისკუსიო ცენტრში მოექცა საქართველოს პრემიერ-მინისტრის 2026 წლის 25 თებერვლის № 412 განკარგულება, რომელიც ძაღლების ჰიპერპოპულაციის მართვის პროგრამას ეხება. რამდენად პასუხობს ეს დოკუმენტი არსებულ გამოწვევებს ?
,,GEO NEWS” გთავაზობთ ექსკლუზიურ ინტერვიუს, ბატონ თამაზ ელიზბარაშვილთან.
-ბატონო თამაზ, როგორ აფასებთ მთავრობის ახალ სტრატეგიას ? წინააღმდეგობრივია თუ არა იგი მოქმედ კანონმდებლობასთან ?
-სახელმწიფოს მხრიდან პრობლემის სისტემური მართვის მცდელობა, თავისთავად, წინგადადგმული ნაბიჯია, თუმცა ,,ეშმაკი დეტალებშია”. პროგრამის გარკვეული ნორმები პირდაპირ დისონანსში მოდის საქართველოს კანონთან „შინაურ ბინადარ ცხოველთა შესახებ“.
ყველაზე საგანგაშო ე.წ. დაჭერა-სტერილიზაცია-დაბრუნების ( TNR ) მოდელის შესაძლო დეგრადაციაა. თუ რევაქცინაციის ან სტერილიზაციის შემდეგ ცხოველი თავის ბუნებრივ არეალში არ ბრუნდება, ეს კანონის ფუნდამენტური პრინციპის დარღვევაა. ეს მოდელი მსოფლიოში აღიარებულია, როგორც ერთადერთი ეფექტური და ჰუმანური გზა პოპულაციის კონტროლისთვის.
-რა პრაქტიკულ საფრთხეებს ხედავთ ამ მიდგომაში ?
-საფრთხე ორშრიანია :
1. ეკოლოგიური ვაკუუმი : როდესაც ტერიტორიიდან აგვყავს ვაქცინირებული და სოციალიზებული ძაღლი, მის ადგილს მომენტალურად იკავებს ახალი, ხშირად აგრესიული ან დაავადების მატარებელი ინდივიდი.
2. ლოკაციების შეზღუდვა : საჯარო დაწესებულებებთან ( სკოლები, ბიბლიოთეკები ) ცხოველთა დაბრუნების ფაქტობრივი აკრძალვა ათასობით ცხოველს ,,დევნილად” აქცევს. ეს მიდგომა პოპულაციას კი არ მართავს, არამედ მათ განადგურების საფრთხის წინაშე აყენებს, რაც ცივილიზებული სახელმწიფოსთვის მიუღებელია.
-როგორია თქვენი ხედვა, რა არის გამოსავალი ?
-გამოსავალი სამი მიმართულებით მუშაობაშია :
სამართლებრივი სიზუსტე : პროგრამა უპირობოდ უნდა მოერგოს საერთაშორისო სტანდარტებსა და მოქმედ კანონმდებლობას.
საზოგადოებრივი ცნობიერება : უნდა გავაცნობიეროთ, რომ მიუსაფარი ცხოველი საზოგადოებრივი უპასუხისმგებლობის შედეგია და არა ,,მუნიციპალური ნაგავი”.
ინკლუზიური დიალოგი : სახელმწიფო ვერ მიიღებს ეფექტურ გადაწყვეტილებას სექტორის ექსპერტებისა და უფლებადამცველების გარეშე. საჭიროა ცოდნის და რესურსის კონსოლიდაცია.“
შეჯამება : ეთიკური სარკე
ცხოველებისადმი დამოკიდებულება არის საზოგადოების ეთიკური ავტოპორტრეტი. ქვეყანა, რომელიც ვერ იცავს ყველაზე დაუცველებს, ვერასდროს იქნება სრულფასოვნად თავისუფალი და განვითარებული.
თამაზ ელიზბარაშვილისა და მისი თანამებრძოლების საქმიანობა შეხსენებაა იმისა, რომ ჰუმანურობა არა დეკლარირებული სიტყვები, არამედ ყოველდღიური, ხშირად მძიმე და თავგანწირული არჩევანია.
დღეს, როდესაც ახალი პოლიტიკის ფორმირება ხდება, ჩვენი ვალია, ემოციები პროფესიონალიზმით ჩავანაცვლოთ და შევქმნათ სისტემა, სადაც ადამიანი და ცხოველი ჰარმონიულად თანაარსებობენ.
კულტურა იზომება არა ტექნოლოგიებით, არამედ იმ მზრუნველობით, რომელსაც მათ მიმართ ვიჩენთ, ვისაც საკუთარი ხმა არ გააჩნია.
ირაკლი კერესელიძე
,,GEO NEWS”
