
ეკლესიის კონსტიტუციური როლი, სახელმწიფოს სუვერენიტეტში ჩაურევლობის პრინციპი და ბიძინა ივანიშვილის მშვიდობის პოლიტიკის უალტერნატივობა !
საქართველოს ეკლესია, ეროვნული პასუხისმგებლობა და დღევანდელი პოლიტიკური რეალობა !
პროფესორი ვლადიმერ ხომერიკის შეფასება მეუფე იობის ბოლოდროინდელი ამბიონიდან გაკეთებული განცხადებებისა, ქვეყანაში მიმდინარე პროცესების შესახებ, ბიძინა ივანიშვილის პოლიტიკური როლის, სახელმწიფოს სიმტკიცისთვის გადადგმული ნაბიჯების, ასევე თურქული და არაბული ფაქტორისა და ქვეყანაში პოლიტიკური დუღილის ტემპერატურის გაკონტროლების აუცილებლობის თაობაზე !
,,მადლიერება და პატივისცემა საქართველოს ეკლესიის ღირსეულ სულიერ მოღვაწეებს !
მინდა მოგითხროთ მეუფე იობზე – ეს არის ადამიანი, რომელმაც მიხეილ სააკაშვილის მმართველობის პერიოდში, ეკლესიისა და ქართული ეროვნული იდენტობის გარშემო არსებული დაძაბულობისა და დაპირისპირების ფონზე, თავისი მტკიცე პოზიცია და რწმენა გამოავლინა.
იმ პერიოდში არსებობდა ქართული იდენტობის შესუსტების, სულიერი ღირებულებების დაკნინების, საზოგადოებაში შიშის დამკვიდრებისა და ადამიანების თავისუფალი ნების შეზღუდვის რეალური საფრთხე. საქართველო ურთულესი გამოწვევების წინაშე იდგა. სწორედ მაშინ, მიუხედავად პირადი უსაფრთხოების რისკებისა, საზოგადოებრივი და საეკლესიო წრეების წარმომადგენელთა უმრავლესობა ღია დაპირისპირებას ერიდებოდა.
ამ მძიმე ვითარებაში განსაკუთრებული პასუხისმგებლობა დაეკისრა ჩვენს უწმინდესსა და უნეტარესს, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ ილია II-ს, რომელიც იმ დროს უკვე ჯანმრთელობის პრობლემებსაც ებრძოდა. მან ყველაფერი გააკეთა ხალხის დასაცავად და შესაძლო სისხლისღვრის თავიდან ასაცილებლად. უდავოა, რომ პატრიარქის სიბრძნემ, სულიერმა სიმტკიცემ და ხალხზე ზრუნვამ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა იმაში, რომ სახალხო პროტესტი სამოქალაქო დაპირისპირებაში არ გადაზრდილიყო.
მეუფე იობმაც არაერთხელ დაამტკიცა, რომ იმედს არ უცრუებდა იმ ადამიანებს, რომლებიც საქართველოსა და მისი ხალხის გვერდით იდგნენ. გულწრფელ მადლობას ვუხდი მას მტკიცე რწმენისა და ხალხისადმი სიყვარულისთვის, იმ სულიერი თანადგომისა და თავდადებისთვის, რომელიც მან მაშინ საქართველოსა და ქართული მართლმადიდებელი ეკლესიისთვის გამოიჩინა.
პირადად მე ყოველთვის მხარს ვუჭერდი მას იმ რთულ პერიოდში, როდესაც მან საკუთარი უსაფრთხოების რისკის ფასად გადაწყვიტა, თავისი ხალხის გვერდით ყოფილიყო.
განსაკუთრებით მახარებს ერთი პირადი მოგონება : მთაში ყოფნისას, ერთ-ერთი ვიზიტის დროს, დავუკავშირდი და შეხვედრა ვთხოვე მას – საქართველოს ამ ღირსეულ პატრიოტსა და სულიერ მოღვაწეს, მეუფე იობს. ბედნიერი ვარ, რომ მასთან შეხვედრის შესაძლებლობა მომეცა და პირადად გამოვხატე ჩემი პატივისცემა, როგორც ჩემი, ისე, ( მჯერა ) უამრავი ქართველის სახელით.
დღემდე მახსოვს მისი საოცარი თავმდაბლობა, რომელიც მის სულიერ სიდიადეს კიდევ უფრო ნათლად წარმოაჩენდა.
ვუსურვებ მეუფე იობს ჯანმრთელობას, მხნეობასა და კეთილდღეობას. საქართველომ არასდროს უნდა დაივიწყოს და სათანადოდ უნდა დააფასოს ისეთი გაბედული ადამიანები, რომლებიც მზად არიან, საკუთარი ქვეყნისა და ხალხის სიყვარულის გამო, დიდი პასუხისმგებლობა იტვირთონ და პირადი ინტერესები საერთო კეთილდღეობას შესწირონ.
კიდევ ერთხელ უდიდესი მადლობა ამ ღირსეულ ადამიანს – საქართველოსა და მთელი მართლმადიდებლური სამყაროს ერთ-ერთ გამორჩეულ სულიერ მოღვაწეს !
უდიდეს სულიერ ლიდერებზე საუბრისას, ბუნებრივია, არ შემიძლია არ გამოვხატო ჩემი განსაკუთრებული პატივისცემა ჩვენი საქართველოს ახალი სულიერი წინამძღოლის, უწმინდესისა და უნეტარესის, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ შიო III-ის მიმართ !
უზომოდ მიხარია, რომ ჩვენი საყვარელი პატრიარქის, ილია II-ის არჩევანი სწორედ მასზე შეჩერდა !
ბედნიერი ვარ, რომ მეუფე შიოს მოსკოვში მისი სამოძღვრო მსახურების პერიოდში შევხვდი. კარგად მახსოვს მისი ღვთისმსახურება და ქადაგებები, რომლებიც უფლისადმი, მართლმადიდებლური სარწმუნოებისა და საკუთარი სამწყსოსადმი დიდი რწმენითა და სიყვარულით იყო განმსჭვალული. ეს იყო საქართველოსთვის და რუსეთთან ურთიერთობისთვის განსაკუთრებით რთული პერიოდი.
განსაკუთრებით მიხარია და დადებითად ვაფასებ მის ურთიერთობებს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიასთან და მის იერარქებთან. მადლიერი ვარ მისი გულთბილი მიღებისთვის, რომელიც რუსეთის საპატრიარქოს დელეგაციას გაუმართა, აგრეთვე იმ შეხვედრებისა და მოლაპარაკებებისთვის, რომელთა მიზანს მართლმადიდებლობის განმტკიცება, რუსეთში ქართული მართლმადიდებელი ეკლესიის საქმიანობის გაფართოება და გაძლიერება წარმოადგენდა.
მოუთმენლად ველით მისი უწმინდესობისა და საქართველოს ეკლესიის სულიერი დელეგაციის ვიზიტს მოსკოვში. ჩემთვის დიდი პატივი და სიხარული იქნება მასთან პირადად შეხვედრა, როგორც მოსკოვში, ისე საქართველოში.
საქართველოს ღირსეულ სულიერ წინამძღვრებზე საუბრისას არ შემიძლია არ გავიხსენო ჩემთვის განსაკუთრებით ძვირფასი და საყვარელი ადამიანი – მეუფე დიმიტრი შიოლაშვილი.
ეს არის გამორჩეული სულიერი პიროვნება, ბრძენი და თავმდაბალი სასულიერო მოღვაწე, რომელიც წლების განმავლობაში და განსაკუთრებით იმ ურთულეს პერიოდში, როდესაც სააკაშვილის ხელისუფლებისა და ეკლესიის ურთიერთობა დაძაბული იყო, ყოველთვის იდგა ჩვენი დაუვიწყარი პატრიარქის, ილია II-ის გვერდით.
იგი მთელი თავისი მოღვაწეობით გამოხატავდა ერთგულებას ეკლესიის, სარწმუნოებისა და ქართველი ხალხის მიმართ. ჩემთვის განსაკუთრებით დასაფასებელია მისი დამოკიდებულება პატრიარქ ილია II-ისადმი, რომელსაც იგი მთელი თავისი ცხოვრების განმავლობაში განსაკუთრებულ პატივს სცემდა.
მახსოვს ის მძიმე და უსამართლო ბრალდებები, რომლებიც მას წლების განმავლობაში წაუყენეს. მტკივნეულია იმ პერიოდის გახსენება, როდესაც მის წინააღმდეგ გავრცელებული ბრალდებები და დაპირისპირება განსაკუთრებულ სიმწვავეს აღწევდა. ჩემი შეფასებით, ამ ყველაფრის უკან იდგა შიში მისი პიროვნული ავტორიტეტისა და ეკლესიაში მისი გავლენის მიმართ.
მეუფე დიმიტრის მოუწია, უდიდესი სულიერი სიმტკიცით გაეძლო იმ მძიმე განსაცდელებისთვის, რომლებიც მის პირად ღირსებასა და სულიერ მსახურებას შეეხებოდა. დარწმუნებული ვარ, რომ სწორედ რწმენამ, უფლის შეწევნამ და პატრიარქ ილია II-ის მხარდაჭერამ მისცა მას ძალა, ღირსეულად გაევლო ეს რთული გზა.
განსაკუთრებით დასაფასებელია ისიც, რომ, მიუხედავად მისი პიროვნული ავტორიტეტისა და მაღალი სულიერი მდგომარეობისა, მას არასდროსს გამოუხატავს სურვილი, კათოლიკოს-პატრიარქის მწყემსი კეთილის პოზიციის დაკავებისა. როგორც მე ვიცი, მან არაერთხელ თქვა უარი მსგავს შესაძლებლობაზე, რაც მის თავმდაბლობასა და ეკლესიისადმი ერთგულებაზე მეტყველებს.
მე ძალიან ვამაყობ მისით, მისი პიროვნული თვისებებითა და ეკლესიისადმი თავდადებული მსახურებით.
განსაკუთრებით სასიამოვნოდ მახსენდება ჩემი პირადი შეხვედრა მეუფე დიმიტრისთან ქობულეთის მიმდებარე ერთ-ერთ სოფელში, ტაძრის მშენებლობის საძირკვლის ჩაყრის დროს.
ეს ტაძარი აშენდა სოფლის მკვიდრის, მოსკოვში მცხოვრები სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორის, პროფესორ გულადი გოგმაჩაძის პატრონაჟითა და მხარდაჭერით. დღეს იქ უკვე აღევლინება ღვთისმსახურება. ჩემთვის განსაკუთრებული სიხარულია, რომ ამ კეთილ საქმეში მეც მივიღე მონაწილეობა და ჩემი წვლილი შევიტანე.
მეუფე დიმიტრის შევხვდი როგორც ტაძრის გახსნის დღეს, ისე მოგვიანებით, რამდენჯერმე მის ეპარქიაში სტუმრობისას. ამ შეხვედრებმა შესაძლებლობა მომცა, ახლოდან გავცნობოდი მის დიდ, დაუღალავ და ნაყოფიერ მოღვაწეობას მართლმადიდებლობის, საკუთარი სამწყსოს, საქართველოსა და ქართველი ხალხის საკეთილდღეოდ.
მე ქედს ვიხრი საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიისა და მისი იმ ღირსეული სულიერი მსახურების წინაშე, რომელთა შესახებაც ზემოთ ვისაუბრე. ესენი არიან ადამიანები, რომლებიც თავიანთი რწმენით, ერთგულებითა და თავდადებით ემსახურებიან უფალს, მართლმადიდებლობას, საქართველოსა და ქართველ ხალხს.
მათმა ცხოვრებამ და მოღვაწეობამ კიდევ ერთხელ დაგვანახა, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია სულიერი სიმტკიცე, თავმდაბლობა, სამშობლოს სიყვარული და საკუთარი ხალხის წინაშე პასუხისმგებლობა.
მეუფე იობის განცხადებები და საქართველოში მიმდინარე პროცესები :
ეს ტექსტი ხუთიოდე დღის წინ მოვამზადე, მას შემდეგ, რაც ,,Facebook”-ზე წავიკითხე პუბლიკაცია მიტროპოლიტ იობის შესახებ – ადამიანზე, რომელსაც ძალიან ვაფასებ და რომლის მიმართ ჩემს დამოკიდებულებასა და პატივისცემაზეც ზემოთ უკვე ვისაუბრე, თუმცა, მისი გამოქვეყნების დრო ვერ გამოვნახე.
იმ დილით სოციალურ ქსელებსა და სხვადასხვა საინფორმაციო საშუალებაში მეუფე იობის განცხადებების გარშემო პუბლიკაციების მთელი ტალღა აგორდა. ზოგიერთი პოლიტიკური პარტია ცდილობდა, მისი სიტყვები ხელისუფლების წინააღმდეგ მოწოდებად წარმოეჩინა. ამას თან ახლდა გინება, სკანდალები და შექმნილი ვითარების შემდგომი დესტაბილიზაციისთვის გამოყენების მცდელობები – საზოგადოების გასაღიზიანებლად და ხელისუფლების კიდევ ერთ პოლიტიკურ სკანდალში ჩასათრევად.
სწორედ ამ მიზეზით გადავდე ჩემი პუბლიკაციის გამოქვეყნება. არ მინდოდა, ამ აჟიოტაჟს ჩემი ტექსტიც დამატებოდა და შექმნილი ვითარება კიდევ უფრო გამწვავებულიყო. მინდოდა, ყველაფერი შედარებით დამშვიდებულიყო, ემოციები დამცხრალიყო და მე თვითონაც უფრო დეტალურად გავრკვეულიყავი მომხდარში, რათა ჩემი აზრი მკაფიოდ და გააზრებულად გამომეხატა.
ახლა კი მინდა, გაგიზიაროთ ჩემი პირადი მოსაზრება არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებით.
მიტროპოლიტი იობი თავისი სამწყსოს წინაშე რეგულარული ქადაგებების დროს საუბრობს ქვეყანაში არსებულ რთულ და დაძაბულ ვითარებაზე. იგი ამ მდგომარეობაში პასუხისმგებლობას ხელისუფლებას აკისრებს, მიიჩნევს, რომ ქვეყნის მართვა არასწორი მიმართულებით მიმდინარეობს, გამოთქვამს მოსაზრებას, რომ ხელისუფლება ეკლესიისა და მისი ღირებულებების შესაბამისი არ არის და რომ აუცილებელია ხელისუფლების შეცვლა.
ჩემი გაგებით, მას ამის შესახებ სპეციალური განცხადება მედიაში არ გაუკეთებია, არ მოუწყვია რაიმე დემარში და არ გამოუქვეყნებია ოფიციალური პოლიტიკური მიმართვა მთელი საპატრიარქოს სახელით. მან საკუთარი აზრი გამოხატა და ხალხს განსხვავებული პოლიტიკური არჩევანის გაკეთებისკენ მოუწოდა.
ჩემთვის სრულიად ნათელია, რომ ხელისუფლების შეცვლის შესახებ ასეთი განცხადება თავისთავად არ ნიშნავს ხალხის ქუჩაში გამოსვლის, ძალადობის ან კონსტიტუციური წესრიგის დამხობისკენ მოწოდებას.
ეს არის მიტროპოლიტის პირადი პოზიცია და არა მთელი საპატრიარქოს ოფიციალური განცხადება.
როგორც საქართველოს მოქალაქესა და ამომრჩეველს, მასაც აქვს საკუთარი აზრის გამოხატვის უფლება. თუმცა, მიმაჩნია, რომ სასულიერო პირისთვის მნიშვნელოვანია, მკაფიოდ განასხვაოს პირადი პოლიტიკური შეხედულება საეკლესიო მსახურებისგან და თავისი პოზიცია პირად მოსაზრებად წარმოადგინოს.
ჩემი პირადი დამოკიდებულება, კეთილი მოგონებები და პატივისცემა მეუფე იობის მიმართ უცვლელია !
მეუფე იობი ჩემთვის კვლავ ის მამაცი, მტკიცე, თავდაჯერებული და ხალხის სიყვარულით გამორჩეული ადამიანია.
მე ყოველთვის მემახსოვრება მეუფე იობი და ის დრო.
2003 წლიდან 2013 წლამდე – ის წლები, როდესაც ჩვენი საქართველოსთვის ბრძოლაში თანამოაზრეები და თანამებრძოლები ვიყავით.
იმ დროს პირადად არ ვიცნობდით ერთმანეთს, გვყავდა საერთო ნაცნობები, თანაც სხვადასხვა ქვეყანაში ვიმყოფებოდით, მაგრამ გვაერთიანებდა ერთი მთავარი რამ – იმის გაცნობიერება, რომ ერთი სამშობლო გვქონდა, რომ ჩვენი საქართველო მძიმედ იყო ავად და რომ მის გარდა სხვა სამშობლო არ გვექნებოდა.
იმ დროს საქართველო სრულიად გამოფიტული იყო და, ჩემი ღრმა რწმენით, ქართველი ხალხის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მტრის, მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლების ხელში იმყოფებოდა.
ჩვენ გვესმოდა, რომ ქვეყანა ასეთ მდგომარეობას დიდხანს ვერ გაუძლებდა და არსებობდა რეალური საფრთხე, რომ საბოლოოდ დაიშლებოდა, დაკარგავდა სახელმწიფოებრიობას, ეროვნულ იდენტობასა და საკუთარ სახეს.
მაშინ საქართველო მართლაც ძალიან მძიმე მდგომარეობაში იყო.
ციხეები გადატვირთული იყო. იმდროინდელ ვითარებაზე საუბრისას ვრცელდებოდა უმძიმესი ცნობები პატიმართა და შინაპატიმრობაში მყოფთა რაოდენობის შესახებ. ქვეყანაში მძვინვარებდა ნარკომანიის პრობლემა, იყო უმუშევრობა, შიში და უიმედობა. მოსახლეობის დიდი ნაწილი იძულებული ხდებოდა, სამუშაოს საძიებლად ქვეყანა დაეტოვებინა.
ბიზნესმენებს, ჩემი შეფასებით, ქონებასა და კაპიტალს ხშირად ზეწოლისა და სისხლისსამართლებრივი დევნის მუქარით ართმევდნენ. მუდმივი საპროტესტო გამოსვლები, მძიმე დაპირისპირებები და დემონსტრანტების დაღუპვის შემთხვევები საზოგადოებაში შიშსა და დაძაბულობას კიდევ უფრო აღრმავებდა.
შემდეგ იყო 2008 წლის ომი სამაჩაბლოში, რომელსაც ასობით ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა და საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისთვის უმძიმესი შედეგები მოჰყვა.
მაშინ, ჩემი აზრით, ქვეყანას სხვა გამოსავალი და არჩევანი აღარ ჰქონდა – საჭირო იყო გაერთიანება და ბრძოლა საქართველოს გადასარჩენად.
ამავე პერიოდში გასხვისდა ქვეყნის მრავალი მნიშვნელოვანი სახელმწიფო აქტივი – საწარმოები, უძრავი ქონება, ბუნებრივი რესურსები და სხვა სტრატეგიული ობიექტები. ჩვენი ქვეყნის მომავალზე პასუხისმგებლობა ყველას თანაბრად გვაკისრებდა. მინისტრი იყავი, ქალაქის რიგითი მცხოვრები თუ დიასახლისი – ყველას ერთი მიზანი გვაერთიანებდა : საქართველოს გადარჩენა.
იმ დროს ეკლესიაც განსაკუთრებული ზეწოლისა და დაპირისპირების ქვეშ აღმოჩნდა. ხელისუფლებასა და ეკლესიას შორის ურთიერთობა უკიდურესად დაიძაბა. ვრცელდებოდა მძიმე ბრალდებები და ცნობები ეკლესიაზე ზეწოლის შესახებ.
ჩვენი უწმინდესი და საყვარელი პატრიარქი ილია II ამ ურთულეს პერიოდში განსაკუთრებული სულიერი სიმტკიცით იდგა ქართველი ხალხის გვერდით. იმდროინდელ მოვლენებთან დაკავშირებით არსებობდა უმძიმესი ბრალდებებიც, მათ შორის პატრიარქის უსაფრთხოებასთან დაკავშირებული ცნობები და ეჭვები, რომელთა შეფასებაც შესაბამისი მტკიცებულებებით უნდა მოხდეს.
მახსოვს იმ პერიოდის დაძაბულობა, ეკლესიის მიმართ დამოკიდებულება და ის ატმოსფერო, რომელშიც ჩვენს პატრიარქს უწევდა მოღვაწეობა.
ეს მართლაც საშინელი დრო იყო !
მაშინ სასწორზე იდო გაცილებით მეტი, ვიდრე მხოლოდ ხელისუფლების საკითხი. იდგა კითხვა : როგორი საქართველო გვექნებოდა მომავალში ? შევინარჩუნებდით თუ არა ჩვენს ტრადიციებს, ეროვნულ იდენტობას, სარწმუნოებასა და იმ ღირებულებებს, რომლებზეც ქართული სახელმწიფო და საზოგადოება დგას ?
სწორედ ამიტომ, როდესაც დღეს ზოგიერთი ცხარე თავითა და უპასუხისმგებლოდ განწყობილი ადამიანი რევოლუციისკენ და დაუფიქრებელი პოლიტიკური ცვლილებებისკენ მოუწოდებს საზოგადოებას, მე ვერ გავჩუმდები და ამგვარ მოწოდებებს ვერ დავეთანხმები.
ახლა სრულიად განსხვავებული საქართველო და სრულიად განსხვავებული დროა !
ქართულ-რუსული ურთიერთობები სამომავლო პერსპექტივაში :
მიმაჩნია, რომ მოლაპარაკებების, ურთიერთგაგებისა და მხარეთა შესაბამისი გარანტიების არსებობის შემთხვევაში, ჯერ კიდევ შესაძლებელია ერთიანი საქართველოს აღდგენა მის ისტორიულ საზღვრებში.
მაგრამ დღეს, სანამ საქართველო თავად არ გამოთქვამს მოლაპარაკებების დაწყების მკაფიო სურვილს და არ გადადგამს შესაბამის ნაბიჯებს, რუსეთს ამ მიმართულებით, ფაქტობრივად, არც არაფერი აქვს შესათავაზებელი საქართველოსთვის.
ამიტომ, ჩემი აზრით, ჩვენ ფრთხილად უნდა დავიწყოთ საუბარი და ვეძებოთ მისაღები კონსენსუსი, როგორც რუსეთთან, ისე აფხაზებთან და ოსებთან. ეს არის რთული, მაგრამ აუცილებელი პროცესი, რომელსაც ალტერნატივა არ გააჩნია, თუ ჩვენი საბოლოო მიზანი ერთიანი საქართველოს აღდგენაა.
დიახ, საქართველოს კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ტვირთიც აქვს საკუთარ თავზე. ჩემი აზრით, ეს არის ნაჩქარევი, არასაკმარისად გააზრებული და ნაკლებად პერსპექტიული გადაწყვეტილება, რომელიც კონსტიტუციაშია ასახული – ევროკავშირსა და ნატოში გაწევრიანებისკენ კურსის კონსტიტუციურ დონეზე დაფიქსირება. მიმაჩნია, რომ ამგვარი ჩანაწერი ქვეყანას საგარეო პოლიტიკური არჩევანისა და სხვა მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მიღებისას დამატებით სირთულეებს უქმნის.
თუმცა, ვფიქრობ, რომ თუ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის მიმართულებით რეალური შეთანხმებები მიიღწევა, ქართველი ხალხი შეძლებს საკუთარი ნების გამოხატვას, ხოლო ხელისუფლება, საჭიროების შემთხვევაში, ამ საკითხსაც კონსტიტუციური ცვლილებების გზით მოაგვარებს.
რაც შეეხება საქართველოში არსებულ ვითარებასა და მიმდინარე პროცესებს, მინდა პირდაპირ ვთქვა : ჩემი ღრმა რწმენით, ამ პროცესების უკან მნიშვნელოვანი გარე პოლიტიკური ინტერესებიც დგას, ხოლო მათი რეალიზება ქვეყნის შიგნით მოქმედი ძალების დახმარებით ხდება. ამ პროცესებში, სამწუხაროდ, ჩართული აღმოჩნდნენ ახალგაზრდებიც და საზოგადოების ის ნაწილიც, რომელიც ხშირად მოვლენების არსს ბოლომდე ვერ აცნობიერებს.
ზუსტად არ ვიცი, რა როლს თამაშობს ამ პროცესებში ხელისუფლების ცალკეული წარმომადგენელი. აშკარაა, რომ არსებობს ინტრიგები, პროვოკაციები და ძალაუფლებისთვის ბრძოლა, რაც საზოგადოებრივ განწყობებზე და ხელისუფლების მიმართ დამოკიდებულებაზე უარყოფითად აისახება.
მაგრამ ერთი რამ შემიძლია ვთქვა : ბიძინა ივანიშვილი ბევრ ადამიანს ენდობოდა. სამწუხაროდ, ზოგიერთმა მათგანმა თითქოს პოლიტიკური ალღო დაკარგა, საკუთარი თამაშის დაწყება გადაწყვიტა და პირადი ინტერესები საერთო სახელმწიფოებრივ ინტერესებზე მაღლა დააყენა. მათი მოქმედებები კი საბოლოოდ საზოგადოებაზე, ხალხის განწყობასა და ხელისუფლების ავტორიტეტზე აისახება.
მაგრამ ნამდვილად არ მესმის, რატომ ადანაშაულებენ ბიძინა ივანიშვილს ყველაფერში ?!
ადამიანს, რომლის დადებითი წვლილი და როლი საქართველოს ცხოვრებაში, ჩემი ღრმა რწმენით, ძნელად თუ შეიძლება გადაჭარბებულად შეფასდეს, დღეს ხშირად სრულიად დაუმსახურებლად აკრიტიკებენ და მის ღვაწლს სათანადოდ არ აფასებენ !
ნუთუ შეიძლება ასეთი უმადურობა, მეხსიერების დაკარგვა და სიბრმავე, რომ ადამიანმა ვერ დაინახოს და ვერ გააცნობიეროს, რამდენი გააკეთა და დღემდე აკეთებს ეს ადამიანი საქართველოსთვის ?!
და, საერთოდ, მინდა, პირდაპირ ვკითხო იმ ადამიანებს, რომლებიც ქუჩაში გამოდიან და ყვირიან : „მოვაშოროთ მთელი ეს ხელისუფლება!“, „საქართველო ივანიშვილის გარეშე!“, „მოვაშოროთ ქართული ოცნება !“
მინდა გკითხოთ : ვის გულისხმობთ ? ვის უნდა ჩაანაცვლოს ბიძინა ივანიშვილი ?
სააკაშვილით ? გვარამიათი ? ხაზარაძით ?
ვისით ?!
თუ ხელისუფლების შეცვლა გსურთ, რომელ პოლიტიკურ ძალას ან ლიდერს სთავაზობთ საზოგადოებას ალტერნატივად ?
თუ მოქმედ ხელისუფლებაში ბევრი ჭკვიანი, პატრიოტი და ნიჭიერი პროფესიონალია, ვინ უნდა ჩაანაცვლოს ისინი ? გყავთ პროფესიონალი მმართველების, დარგის სპეციალისტებისა და გამოცდილი კადრების მზა გუნდი, რომელსაც ქვეყნის მართვა შეუძლია ?
და როდესაც ყვირით : „მოვაშოროთ პარტია „ქართული ოცნება“!“, გაქვთ წარმოდგენილი სხვა პოლიტიკური ძალა, რომელმაც იცის, როგორ მართოს ქვეყანა ?
თუ გსურთ, უკან დააბრუნოთ ის პარტიები და ადამიანები, რომლებმაც, ჩემი შეფასებით, არაერთხელ უღალატეს ამომრჩევლის ნდობას, ზურგი აქციეს მათ მიერ მიცემულ ხმებს და უარი თქვეს პარლამენტში მუშაობასა და თქვენი, როგორც ამომრჩევლების, ინტერესების დაცვაზე ?
მათ, ვინც საკუთარი ამომრჩეველი მიატოვა და მის მიერ გამოხატული ნდობა ქარს გაატანა ?
ვფიქრობ, აქ მხოლოდ ერთი დასკვნის გამოტანა შეიძლება !
არსებობენ გარე ძალები, რომლებსაც არ სურთ, საქართველოს ეროვნული ინტერესების დამცველი ისეთი ძლიერი და გავლენიანი პიროვნება, როგორიც ბიძინა ივანიშვილია, ქვეყნის ეროვნულ ლიდერად დარჩეს.
ადამიანი, რომელმაც საქართველო მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლებისგან გაათავისუფლა და, ჩემი შეფასებით, ქვეყანას საშუალება მისცა, თავი დაეღწია იმ პოლიტიკური კურსისგან, რომელიც მას მძიმე მდგომარეობაში ამყოფებდა.
ადამიანი, რომელმაც მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქვეყნის აღდგენაში, რომელმაც წინააღმდეგობა გაუწია საქართველოს ომში ჩათრევის მცდელობებს და მხარი არ დაუჭირა ისეთ პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებს, რომლებსაც, ჩემი აზრით, შესაძლოა ქართველი ხალხისა და მთლიანად ქვეყნისთვის უმძიმესი შედეგები მოჰყოლოდა.
ადამიანი, რომელმაც არ დაუშვა, რომ ქართველებს საკუთარი ეროვნული იდენტობა, კულტურა, ტრადიციები და ფასეულობები დაეკარგათ და სხვისი პოლიტიკური ინტერესების უსიტყვო შემსრულებლებად ქცეულიყვნენ.
ვფიქრობ, გესმით, რატომ არის მიზანმიმართული შეტევა საქართველოს დღევანდელ ლიდერზე და რატომ ცდილობენ მისი პროფესიონალების, მმართველი გუნდისა და საკანონმდებლო წარმომადგენლების დისკრედიტაციასა და ჩამოშორებას.
ჩემი აზრით, მათი მიზანია, ხელისუფლებაში საკუთარი ინტერესების გამტარებელი ადამიანები მოიყვანონ და საქართველო მარიონეტულ სახელმწიფოდ აქციონ.
მათ სურთ, საქართველო შიგნიდან დაასუსტონ, დააკარგვინონ ეროვნული თვითმყოფადობა, კულტურა და ტრადიციები, თავს მოახვიონ მისთვის მიუღებელი ღირებულებები და საბოლოოდ სრულად დამოკიდებულ სახელმწიფოდ აქციონ.
ამ პროცესებში კი მათ, სამწუხაროდ, ეხმარებიან ზოგიერთი პოლიტიკური პარტიის, საზოგადოებრივი ორგანიზაციისა და ქვეყნის შიგნით მოქმედი ძალების წარმომადგენლები, რომლებიც დღეს ამ პოლიტიკური პროცესების აქტიური მონაწილეები არიან.
სწორედ აქედან მოდის ბევრი ის მოვლენა, რომელსაც დღეს საქართველოში ვხედავთ. სწორედ ამ კონტექსტში უნდა გავაანალიზოთ, ვის ინტერესებში შედის არსებული დაპირისპირება და ვინ ცდილობს მის გაღრმავებას.
ხოლო რაც შეეხება ბიძინა ივანიშვილის, როგორც საქართველოს პატრიოტისა და ეროვნული ლიდერის, პიროვნებასა და მის საქმიანობას, მინდა, ეს მარტივად და პირდაპირ ვთქვა :
ბიძინა ივანიშვილი საქართველოში ქვეყნისთვის ერთ-ერთ ყველაზე რთულ პერიოდში ჩამოვიდა. მან სამშობლოში თავისი პირადი კაპიტალის დაახლოებით 7 მილიარდი დოლარი შემოიტანა, რომელიც რუსეთში ჰქონდა დაგროვებული.
ასეთი ფინანსური შესაძლებლობებით მას შეეძლო მსოფლიოს ნებისმიერ ქვეყანაში ეცხოვრა კომფორტულად, უმაღლეს დონეზე, ყოველგვარი საზრუნავის გარეშე, მაგრამ მან სხვა არჩევანი გააკეთა – აირჩია გაღატაკებული, გაპარტახებული და უმძიმეს მდგომარეობაში მყოფი საქართველო.
ბიძინა ივანიშვილმა საქართველოში საკუთარი კაპიტალის დაბანდება დაიწყო და უმოკლეს დროში ქვეყნის ერთ-ერთ უდიდეს ქველმოქმედად იქცა. მან საკუთარი სახსრებით, უსასყიდლოდ აღადგინა და ააშენა ათობით სოციალური, კულტურული და სპორტული ობიექტი, ეკლესია და სხვა მნიშვნელოვანი ინფრასტრუქტურა. აფინანსებდა სხვადასხვა საგანმანათლებლო და კულტურულ პროექტს, გასცემდა სტიპენდიებს და მხარში ედგა ქართველ ინტელიგენციას, ეხმარებოდა ადამიანებს, რომლებიც მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობის გამო სიღარიბის ზღვარზე აღმოჩნდნენ.
ეს ყველაფერი მისი პირადი სახსრებით კეთდებოდა !
ამავე დროს კი სააკაშვილის ხელისუფლება ქვეყნის ქონებას ასხვისებდა, საწარმოებსა და სტრატეგიულ ობიექტებს ყიდდა და, ჩემი შეფასებით, საქართველოს ეკონომიკურ და სოციალურ საფუძვლებს ანადგურებდა. მისი ხელისუფლება იღებდა მრავალმილიონიან გრანტებსა და სესხებს, თუმცა ქვეყანა საბოლოოდ მილიარდობით დოლარის ვალდებულებებით დატოვა.
და, აი, მინდა გკითხოთ :
გინახავთ საქართველოში თუნდაც ერთი მნიშვნელოვანი ობიექტი, რომელიც მიხეილ სააკაშვილმა საკუთარი პირადი სახსრებით ააშენა ან აღადგინა ?
მაშ, რატომ არის დღეს ბიძინა ივანიშვილი სრულიად გაუმართლებლად დადანაშაულებული საქართველოს გაყიდვაში ?
რომელი საქართველო გაყიდა მან ? ის ქონება და აქტივები, რომლებიც მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლებამ მასზე გაცილებით ადრე გაასხვისა ?
იცით, რამდენი მნიშვნელოვანი სახელმწიფო ობიექტი დარჩა საქართველოში გაუყიდავი 2013 წლის შემდეგ ? და რამდენი მათგანი აღდგა, გარემონტდა ან აშენდა ბიძინა ივანიშვილის სახსრებით ?
ან შეგიძლიათ ჩამოთვალოთ თუნდაც რამდენიმე მნიშვნელოვანი ობიექტი, რომელიც ბიძინა ივანიშვილმა პრემიერ-მინისტრობის პერიოდში გაყიდა ?
მაშ, რაზეა საუბარი ?!
არაბული ინვესტიციები და ე.წ. „არაბიზაცია“ :
აქციის მონაწილეები ხელისუფლებას ადანაშაულებენ იმაში, რომ თითქოს საქართველოში საცხოვრებელი კომპლექსების მშენებლობისა და იქ არაბების მასობრივი განსახლების ნებართვა გაიცა. ამ პროცესს უკვე „არაბიზაციასაც“ უწოდებენ.
მინდა, ჩემი პოზიცია განვმარტო.
პირველ რიგში, საცხოვრებელი კომპლექსების მშენებლობაში უცხოური ინვესტიციების მოზიდვა თავისთავად ქვეყნისთვის საფრთხეს არ წარმოადგენს. ეს არის ინვესტიცია ეკონომიკაში, საცხოვრებელი სახლების, შესაბამისი ინფრასტრუქტურისა და სოციალური დანიშნულების ობიექტების მშენებლობაში.
ნებისმიერი სამშენებლო პროექტი, მათ შორის კერძო ინვესტორის მიერ განხორციელებული პროექტიც, შესაბამისი სახელმწიფო უწყებების მიერ გაცემულ ნებართვებსა და დადგენილ რეგულაციებს ექვემდებარება.
მნიშვნელოვანია ისიც, რომ ასეთი პროექტების განხორციელებისას მიწის საკუთრების, მშენებლობის პირობებისა და სახელმწიფოსთვის გადასაცემი სარგებლის საკითხები კონკრეტული ხელშეკრულებებით განისაზღვრება.
ჩემი გაგებით, მსგავსი პროექტების ეკონომიკური არსი სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ ინვესტორი აშენებს საცხოვრებელ კომპლექსს, უზრუნველყოფს საჭირო ინფრასტრუქტურას, ყიდის ბინების ნაწილს, ფარავს საკუთარ დანახარჯებს და იღებს მოგებას. სახელმწიფოს კი, შეთანხმების პირობების შესაბამისად, შეუძლია მიიღოს ბინების გარკვეული ნაწილი ან შესაბამისი ფინანსური სარგებელი.
ამგვარად, ინვესტიცია ქვეყანაში რჩება, აშენებული საცხოვრებელი სახლები და ინფრასტრუქტურა კი საქართველოს საკუთრებაში არსებულ ეკონომიკურ და სამშენებლო სივრცეს ემატება.
ამიტომ მინდა ვიკითხო :
ვინ გითხრათ, რომ ეს აუცილებლად არაბების მასობრივ ჩამოსახლებას ნიშნავს ? ვინ გასცემს მათზე მოქალაქეობას ან მასობრივი განსახლების უფლებას ?
საუბარია კომერციული საცხოვრებელი კომპლექსების მშენებლობაზე და არა უცხო ქვეყნის მოქალაქეების ავტომატურ მასობრივ განსახლებაზე.
განა ვინმეს წარმოუდგენია, რომ ასობით ათასი არაბი მზად არის, შეიძინოს საქართველოში საცხოვრებელი და მუდმივად გადმოსახლდეს აქ ?
მით უმეტეს, იმ ქვეყანაში, რომლის მომავალსაც თავად ეს ადამიანები, თქვენი შეფასებებით, ასე პესიმისტურად უყურებენ ?
ვის უნახავს და წაუკითხავს კონკრეტული ხელშეკრულებები და პროექტის პირობები, რომ ასე თამამად საუბრობთ მასობრივ „არაბიზაციაზე“ ?
თუ გაქვთ ასეთი ინფორმაცია, წარმოადგინეთ დოკუმენტები და აჩვენეთ საზოგადოებას ! ნუ შემოიფარგლებით ხმამაღალი განცხადებებითა და დაუსაბუთებელი ბრალდებებით.
თურქული გავლენა და დემოგრაფიული საფრთხეები :
და აი, კიდევ ერთი პრობლემა, რომელიც, ჩემი აზრით, გაცილებით მეტ ყურადღებას იმსახურებს და რომლის სათავეებიც სააკაშვილის ხელისუფლების პერიოდს უკავშირდება.
ეს არის თურქული გავლენის ზრდისა და ქვეყნის შესაძლო თურქიფიკაციის საკითხი.
თურქეთის მოქალაქეების ეკონომიკური და დემოგრაფიული გავლენის ზრდა საქართველოს ზოგიერთ რეგიონში უკვე დიდი ხანია საზოგადოებრივი განხილვის საგანია. თურქეთსა და საქართველოს შორის ისტორიული, პოლიტიკური და ტერიტორიული საკითხებიც არსებობს, რომელთა უგულებელყოფა არ შეიძლება.
სწორედ მიხეილ სააკაშვილის ხელისუფლების პერიოდში გაიცა საქართველოს მოქალაქეობა თურქეთის ათიათასობით მოქალაქეზე, როგორც ამას იმდროინდელი მოქალაქეობის პოლიტიკის შეფასებისას ვიხსენებ.
რატომ არ საუბრობთ ამ საკითხზე ?
რატომ არ სვამთ კითხვებს იმ გადაწყვეტილებებთან დაკავშირებით, რომლებიც მაშინ მიიღებოდა ?
რატომ არის ერთი ტიპის უცხოური ინვესტიცია თქვენთვის კატასტროფა, ხოლო წარსულში მიღებული გაცილებით მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებები – დავიწყებული ?
დემოგრაფია და ნარკომანია – სააკაშვილის ხელისუფლების მძიმე მემკვიდრეობა :
გარდა ამისა, თქვენ ბიძინა ივანიშვილს ქვეყანაში შობადობის შემცირებას, დემოგრაფიულ კრიზისსა და ნარკომანიის ზრდასაც აბრალებთ.
მინდა, პასუხი გავცე მათ, ვისაც ამ საკითხების მიზეზებსა და ისტორიულ წინაპირობებზე დაფიქრება არ სურს.
ჩემი აზრით, ქვეყანაში ნარკომანიის დღევანდელი პრობლემის მნიშვნელოვანი ნაწილი იმ მძიმე მემკვიდრეობას უკავშირდება, რომელიც სააკაშვილის ხელისუფლების წლებში ჩამოყალიბდა.
სწორედ იმ პერიოდში გაღრმავდა ნარკომანიის პრობლემა, ხოლო ნარკოტიკების გავრცელებასა და ნარკობიზნესთან დაკავშირებულ საკითხებზე საზოგადოებაში უმძიმესი კითხვები არსებობდა.
ახალგაზრდები, მათ შორის ქალებიც, უიმედობის, უმუშევრობის, სოციალური სიდუხჭირისა და უსაქმურობის ფონზე ხშირად ნარკოტიკებს აფარებდნენ თავს. ბევრი მათგანი ამ დამანგრეველ ჩვევაზე დამოკიდებული ხდებოდა. ადამიანები მზად იყვნენ, ნარკოტიკის მორიგი დოზის მისაღებად თითქმის ყველაფერზე წასულიყვნენ. ისინი კარგავდნენ თავისუფლებას, ღირსებას, ჯანმრთელობას და, საბოლოოდ, საკუთარი ცხოვრების მართვის უნარს.
ეს იყო საზოგადოების სულიერი და ფიზიკური განადგურების ერთ-ერთი უმძიმესი გამოვლინება.
რაც შეეხება შობადობის შემცირებას, სიკვდილიანობის ზრდასა და მთლიანად დემოგრაფიულ მდგომარეობას, ესეც იმ მძიმე სოციალურ-ეკონომიკური პროცესების შედეგია, რომლებიც საქართველოში წლების განმავლობაში ვითარდებოდა.
ჩემი აზრით, სააკაშვილის ხელისუფლების დროს შექმნილმა გარემომ უდიდესი ზიანი მიაყენა ჩვენს ეროვნულ გენოფონდს.
ათასობით ახალგაზრდა აღმოჩნდა მძიმე სოციალურ მდგომარეობაში. ქართველი ქალების მნიშვნელოვანი ნაწილი იძულებული გახდა, სამუშაოს საძიებლად სამშობლო დაეტოვებინა. მამაკაცების ნაწილმა კი შიშის, უიმედობისა და სოციალური სიდუხჭირის ფონზე დაკარგა ცხოვრებისეული ორიენტირები, ზოგი ნარკოდამოკიდებულებასაც შეეწირა.
რამდენი ახალგაზრდა ოჯახი ვერ შეიქმნა მაშინ ? რამდენი ბავშვი ვერ დაიბადა იმ მძიმე გარემოს გამო, რომელიც ქვეყანაში არსებობდა ?
რამდენი ადამიანის ცხოვრება დაინგრა და რამდენი ოჯახის მომავალი შეიცვალა ?
ეს ყველაფერი დემოგრაფიულ მდგომარეობაზეც აისახა და მისი შედეგები დღესაც იგრძნობა.
ბავშვები, რომლებიც მიშა სააკაშვილის ხელისუფლებიდან წასვლის შემდეგ, მთელი ერთი წლის განმავლობაში უნდა დაბადებულიყვნენ, მაგრამ არ დაიბადნენ…ამ წლების განმავლობაში რამდენი შვილი შეიძლებოდა შეგეძინათ ? განა სამართლიანი იქნებოდა, ქვეყანაში შობადობის შემცირებაში ბიძინა ივანიშვილის დადანაშაულება ?
ამასთან, არ უნდა დაგვავიწყდეს ის მძიმე მემკვიდრეობაც, რომელიც სააკაშვილის მმართველობის პერიოდს უკავშირდება, მათ შორის ვიმეორებ, ნარკომანიის პრობლემა, რომელმაც არაერთი ადამიანის ცხოვრება და ჯანმრთელობა დააზიანა და საზოგადოებაზე მძიმე კვალი დატოვა.
ხოლო ბავშვები, რომლებიც ბიძინა ივანიშვილის ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ დაიბადნენ და დღეს მაქსიმუმ 12-13 წლისანი არიან, ჯერ კიდევ იმ ასაკში არ არიან, როდესაც თავად შეძლებენ ოჯახების შექმნასა და შვილების გაჩენას.
ამიტომ, როდესაც დემოგრაფიულ პრობლემებზე ვსაუბრობთ, აუცილებელია ისტორიული პროცესების, წინა ხელისუფლებების მემკვიდრეობისა და რეალური მიზეზების გათვალისწინება და არა ყველაფრის ერთი ადამიანის ან ერთი ხელისუფლებისთვის დაბრალება.
დღეს კი სააკაშვილი ციხიდან გვიყურებს, მისი პოლიტიკური თანამოაზრეები და ანტიქართული იდეოლოგიით, ჩემი შეფასებით, მისგან მოწამლული ახალგაზრდების ნაწილი კვლავ ქუჩაში გამოდის, ქვეყანაში დესტაბილიზაციას უწყობს ხელს და ყვირის : „საქართველო ივანიშვილის გარეშე !“
რამდენად უნდა დაკარგო მეხსიერება, რომ ვერ ხედავდე და ვერ აფასებდე იმას, რაც ქვეყანაში ხდებოდა და ხდება ?
ადამიანებს, რომლებსაც საკუთარი თავის პატივისცემა, განსჯის უნარი და ისტორიული მეხსიერება აქვთ, მსგავსი საკითხების შეფასებისას წარსულიც ახსოვთ და აწმყოსაც კრიტიკულად უყურებენ. მათ არ უნდა ავიწყდებოდეთ ყველაფერი, რაც ბიძინა ივანიშვილამდე მოხდა და რაც მისი ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ მოხდა.
კიდევ ერთხელ მივმართავ ხმაურიან და, ჩემი შეფასებით, კორუმპირებული პოლიტიკური ინტერესების გამტარებლებს :
დაუსვით საკუთარ თავს რამდენიმე მნიშვნელოვანი კითხვა :
-ვინ ხართ თქვენ ?
-პირადად რა გაგიკეთებიათ საქართველოსთვის ?
-რა კონკრეტული და საფუძვლიანი მიზეზები გაქვთ ქუჩის პროტესტისთვის ?
-გაქვთ თუ არა საზოგადოების ნდობა და გაქვთ თუ არა უფლება, მთელი ხალხისა და საზოგადოების სახელით ისაუბროთ ?
-ვინ დაგიკავშირდათ, ვინ გაგაერთიანათ და ვინ გამოგიყვანათ ქუჩაში ?
-ვინ დაგეგმეს აქციების ლოზუნგები, შეარჩიეს სპიკერები, მოამზადეს ბანერები და უზრუნველყვეს სხვა საჭირო რესურსები ?
-რა მიზანს ემსახურებით და რატომ აკეთებთ ამას ?
მალე ქვეყანაში არჩევნები გაიმართება. სწორედ მაშინ გამოჩნდება, რამდენად დიდი მხარდაჭერა გაქვთ საზოგადოებაში და ვინ დგას თქვენი პოლიტიკური აქტივობის უკან.
ამიტომ დაფიქრდით, გააანალიზეთ, წაიკითხეთ, უყურეთ, შეადარეთ და საკუთარი დასკვნები გამოიტანეთ.
მჯერა, რომ ადამიანი, რომელსაც ჯერ კიდევ შერჩენია სინდისი და სამართლიანობის განცდა, ბევრ რამეს სწორად დაინახავს და გააცნობიერებს. თუ შეცდომა დაუშვით, ნუ შეგეშინდებათ მისი აღიარების. ბოდიშის მოხდა ყოველთვის ღირსების დაკარგვას არ ნიშნავს. ზოგჯერ ეს საკუთარი შეცდომების გააზრებისა და გამოსწორების დასაწყისია.
და თუ ვინმეს რაიმე არ მოსწონს, თუ კონკრეტული ფაქტი ან პირადი პრობლემა აწუხებს, ამის გამოხატვის უამრავი კანონიერი გზა არსებობს : მიმართოს შესაბამის უწყებებს, დაწეროს განცხადება, მოითხოვოს პასუხი, გაერთიანდეს თანამოაზრეებთან და გამართოს მშვიდობიანი აქცია.
მთავარია, ყველაფერი კანონის ფარგლებში მოხდეს.
კანონი და კონსტიტუცია ყველას გვაძლევს საკუთარი აზრის გამოხატვის, პროტესტისა და პოლიტიკური არჩევანის უფლებას. არსებობს საარჩევნო სისტემაც, რომლის მეშვეობითაც შეგვიძლია ავირჩიოთ ჩვენთვის სასურველი ხელისუფლება.
მაგრამ ამისთვის საჭიროა გააზრებული გადაწყვეტილება და პირადი პასუხისმგებლობა.
ნუ დარჩებით სახლში ! ნუ დაელოდებით, რომ ვინმე სხვამ გადაწყვიტავს თქვენი და ქვეყნის მომავალს. მიდით არჩევნებზე და დააფიქსირეთ თქვენი არჩევანი !
ამასთანავე, ყველას მოგიწოდებთ სიმშვიდისკენ. შევწყვიტოთ ხელისუფლებისა და სასულიერო პირების მიმართ აგრესია, შეურაცხყოფა და თავდასხმები.
თავის მხრივ, ეკლესიის წარმომადგენლებსაც მოვუწოდებ, დაიცვან კანონები, მცნებები და ის მაღალი ზნეობრივი პასუხისმგებლობა, რომელიც მათ საზოგადოებისა და მრევლის წინაშე აკისრიათ.
არ დაგვავიწყდეს, რომ თითოეული ჩვენგანი პასუხისმგებელია ქვეყანაში არსებული საზოგადოებრივი გარემოსა და ჩვენი ხალხის სულიერი მდგომარეობის ჩამოყალიბებაზე.
ეკლესია და სახელმწიფო ერთმანეთისგან გამიჯნულია, თუმცა ქვეყნის კანონები ყველასთვის ერთნაირია. ყველა თანასწორია კანონის წინაშე და ყველას თანაბარი პასუხისმგებლობა გვაკისრია.
ვწუხვარ, თუ ჩემი სიტყვებით პირადად ვინმე გავანაწყენე.
მე არავის მენტორი არ ვარ და არც ვინმესთვის საკუთარი შეხედულებების თავს მოხვევას ვცდილობ.
რასაც ვწერ, ვამბობ ან გირჩევთ, ეს მხოლოდ ჩემი პირადი მოსაზრებაა, რომელიც ეფუძნება ჩემს გამოცდილებას, ფაქტების გაანალიზებას, რეალობაზე დაკვირვებას და საქართველოში წარსულში მომხდარი თუ დღეს მიმდინარე მოვლენების შესწავლას.
ჩემი პირადი პოზიცია და სურვილია :
დამოუკიდებელი საქართველო !
თავისუფალი და სამართლიანი საზოგადოება !
განვითარებული და ძლიერი სახელმწიფო !
სტაბილური ქვეყანა, სადაც არ იქნება მუდმივი დაპირისპირება, სიძულვილი და მასობრივი შიდა კონფლიქტები !
საზოგადოება, რომელშიც ადამიანები ერთმანეთის აზრს პატივს სცემენ, მიუხედავად პოლიტიკური შეხედულებებისა.
მე ერთიანი, ძლიერი და განვითარებული საქართველოს მომხრე ვარ !
საქართველოს, სადაც ხალხი, ხელისუფლება და ეკლესია საკუთარ პასუხისმგებლობას აცნობიერებენ, ერთმანეთის უფლებებს პატივს სცემენ და ქვეყნის კეთილდღეობისთვის საერთო ძალისხმევას არ იშურებენ.
ერთიანობა, მშვიდობა, სამართლიანობა და განვითარება – ჩვენი ქვეყნის მომავლისთვის !
პატივისცემითა და ღრმა მოწიწებით,
საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი,
ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი,
მშვენიერი და წმინდა ქალაქ ბათუმის მკვიდრი,
ვ. ვლადიმერ ხომერიკი
მოამზადა – ქეთი ხომერიკმა
,,GEO NEWS”





