ექსკლუზივი – ლუკა ღურწკაია : ,,მეხსიერება, როგორც მომავლის საძირკველი”
ექსკლუზიური ინტერვიუ ,,აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა საერთაშორისო ასოციაცია გზა შინისაკენ“ ხელმძღვანელთან, ბატონ ლუკა ღურწკაიასთან.
ახალი თაობის ხედვა აფხაზეთის საკითხსა და ეროვნულ ერთიანობაზე
თანამედროვე საქართველოში სულ უფრო მზარდია მოთხოვნა ახალი თაობის ლიდერებზე, რომლებიც ისტორიულ ტკივილს არა მხოლოდ გლოვად, არამედ მოქმედების ინსპირაციად აქცევენ. სწორედ ასეთი ხედვით გამოირჩევა ლუკა ღურწკაია – ახალგაზრდა, რომელიც აფხაზეთის თემას ეროვნულ მისიად მიიჩნევს.
ლუკა ხელმძღვანელობს ,,აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკიდან ( საქართველო ) იძულებით გადაადგილებულ პირთა საერთაშორისო ასოციაცია გზა შინისაკენ“. ორგანიზაციამ მოკლე დროში მოახერხა გამხდარიყო ხიდი დევნილთა უფროს თაობასა და ახალგაზრდებს შორის. მისი საქმიანობა ეყრდნობა წინა თაობის გამოცდილებასა და ახალგაზრდულ ენთუზიაზმს, რაც მეხსიერების შენარჩუნების პროცესს განსაკუთრებულ ძალას სძენს.
-ბატონო ლუკა, რა იყო ასოციაციის შექმნის მთავარი იმპულსი 2019 წელს ?
-ჩვენი მიზანი თავიდანვე მკაფიო იყო : აფხაზეთის საკითხის რეაქტუალიზაცია და მისი მუდმივად დღის წესრიგში დატოვება. გვინდოდა, ეს თემა გასცდენოდა მხოლოდ დევნილთა ვიწრო წრეს და გამხდარიყო საერთო ეროვნული საზრუნავი.
ქვეყნის მომავალი იმ თაობის ხელშია, რომელმაც ომი არ იცის. თუ ისტორიული მეხსიერება გაქრება, სწორედ მაშინ დავმარცხდებით საბოლოოდ. სანამ საკითხი ცოცხალია საზოგადოებრივ ცნობიერებაში, მანამდე არსებობს მისი გადაჭრის შანსიც.
-რას გულისხმობს აფხაზეთის საკითხის „გაცოცხლება“ ახალგაზრდებში ?
-ეს არის ემოციური და ინტელექტუალური ჩართულობის სინთეზი. ისტორია მხოლოდ სახელმძღვანელოს ფურცლებზე არ უნდა დარჩეს, ის ცოცხალ გამოცდილებად უნდა იქცეს.
ჩვენი მიზანია, ახალგაზრდებმა დაინახონ : აფხაზეთი მხოლოდ წარსულის ტკივილი კი არა, საქართველოს სახელმწიფოებრივი სრულყოფის აუცილებელი პირობაა. როდესაც სტუდენტი ან მოსწავლე ამას გააცნობიერებს, ის ხდება არა უბრალოდ მაყურებელი, არამედ პროცესის მონაწილე.
-რატომ მიგაჩნიათ პრინციპულად, რომ აფხაზეთი არ იყოს აღქმული, როგორც მხოლოდ „დევნილთა თემა“ ?
-იმიტომ, რომ სახელმწიფოებრივი მთლიანობა ვერ იქნება მხოლოდ ერთი ჯგუფის ტვირთი. თუ საკითხს „დევნილთა პრობლემად“ წარმოვაჩენთ, მაშინ ის კარგავს ეროვნულ და სახელმწიფოებრივ მასშტაბს.
საქართველოს განვითარება წარმოუდგენელია მისი განუყოფელი რეგიონების გარეშე. ეს არის ეგზისტენციალური საკითხი ყველა მოქალაქისთვის, მიუხედავად მისი წარმოშობისა თუ საცხოვრებელი ადგილისა.
-თქვენი საქმიანობის ქვაკუთხედი მეხსიერების შენარჩუნებაა. რატომ არის ეს „გადარჩენის“ ტოლფასი ?
-იდენტობა მეხსიერებაზე დგას. თუ დავივიწყებთ გზას, რომელიც ჩვენმა ხალხმა ჭუბერის უღელტეხილზე გამოიარა, ჩვენ დავკარგავთ მორალურ კომპასს.
ჩვენი ღონისძიება ,,ჭუბერის გზა – გზა გოლგოთად ქცეული“, რომელიც გაიმართება 15 მაისს საქართველოს ეროვნულ ბიბლიოთეკაში, ხოლო 16, 17 მაისს – აფხაზეთის კულტურისა და განათლების სამინისტროში, არ ემსახურება მხოლოდ ტრაგედიის ტირაჟირებას – ეს არის სიმტკიცისა და გადარჩენის ისტორია. ჩვენ ამით ვაჩვენებთ, რომ ამხელა დარტყმის შემდეგაც, ჩვენ, როგორც ერი, არ გავტყდით და ვაგრძელებთ ბრძოლას.
-როგორ გესმით ფრაზა : „აფხაზეთი ოკუპირებულია თავად აფხაზებისთვისაც“ ?
-ეს არის ფუნდამენტური სიმართლე. ოკუპაცია მხოლოდ მავთულხლართები არ არის – ეს არის თავისუფლების შეზღუდვა, განვითარების შეჩერება, მომავლის დაკარგვა და ადამიანებს შორის ბუნებრივი კავშირების გაწყვეტა.
აფხაზები დღეს წაქეზებული არჩევანის მძევლები არიან. ჩვენი ამოცანაა, დავანახოთ მათ, რომ ჩვენი ინტერესი არა მტრობაში, არამედ საერთო, თავისუფალ და ერთიან მომავალშია.
-რა არის ქართულ-აფხაზური ნდობის აღდგენის ფორმულა ?
-სიმართლე და დიალოგი. ჩვენ გვაქვს საერთო წარსული, რომელიც ბევრს ენატრება.
ნდობის აღდგენა რთული, მაგრამ შესაძლებელი პროცესია, თუ ის დაეფუძნება ადამიანურ ურთიერთობებსა და იმის გააზრებას, რომ ერთმანეთის გარეშე მშვიდობიანი და მდგრადი მომავალი ვერ აშენდება.
-რას მოიაზრებდით სიტყვებში „შესაძლებლობის ფანჯარა” ?
-ისტორია ციკლურია. დარწმუნებული ვარ, დადგება მომენტი, როდესაც გეოპოლიტიკური კონიუნქტურა შეიცვლება და გაჩნდება რეალური შანსი რეინტეგრაციისთვის.
თუმცა, მთავარი ის კი არ არის, როდის გაიღება ეს ფანჯარა, არამედ ის, ვიქნებით თუ არა ჩვენ მზად. მზადყოფნა კი დღეს იწყება – განათლებით, მყარი სახელმწიფოებრივი ინსტიტუტებითა და ერთიანი საზოგადოებრივი ნებით.
-რა არის თქვენი მთავარი გზავნილი საზოგადოებისადმი ?
-ამ საქმეში „მცირე წვლილი“ არ არსებობს. ყველა სიტყვა, ყველა გაზიარებული ისტორია და ყველა ახალგაზრდა, რომელიც აფხაზეთით დაინტერესდება, არის ნაბიჯი დეოკუპაციისკენ.
აფხაზეთი უნდა იყოს არა მხოლოდ პოლიტიკური ლოზუნგი, არამედ ყოველი ჩვენგანის პირადი პასუხისმგებლობა. სამართლიანობა ყოველთვის იმარჯვებს, თუ მისთვის ბრძოლა არ წყდება.
შეჯამება :
ლუკა ღურწკაიას მაგალითი გვაჩვენებს, რომ ისტორიული მეხსიერება შეიძლება იქცეს თანამედროვე, დინამიურ მოძრაობად.
მისი საქმიანობა ამტკიცებს :
აფხაზეთის საკითხი არ არის წარსულში ჩარჩენილი ტკივილი – ეს არის მომავლის პროექტი, რომელიც ახალი თაობის ენერგიასა და სახელმწიფოებრივ აზროვნებას საჭიროებს.
ირაკლი კერესელიძე
,,GEO NEWS”
