როცა ხმა ჩუმდება და ეპოქა იშლება 2026 წლის 17 მარტი არ ყოფილა უბრალოდ თარიღი. ეს იყო დღე, როცა საქართველომ პირველად იგრძნო – დუმილსაც შეუძლია ხმაურის გადაფარვა. 93 წლის ასაკში გარდაიცვალა ილია II , ადამიანი, რომლის არსებობა ნახევარი საუკუნის განმავლობაში ქმნიდა უხილავ საყრდენს ერისთვის. და როცა ის გაქრა, აღმოჩნდა, რომ ეს საყრდენი უბრალოდ ინსტიტუციური არ ყოფილა,
საქართველოში, სადაც ჯანდაცვის სამინისტრო ყოველდღიურად გვიმტკიცებს, რომ მოქალაქე და მისი უფლებები უზენაესი ღირებულებაა, ბიუროკრატიული მტვრისა და ფასადური რეფორმების მიღმა ფუნქციონირებს სისტემა, რომელიც ადამიანებს ცოცხლად მარხავს. ეს არის ამბავი იმაზე, თუ როგორ იქცა სახელმწიფო უწყება მორალურ სასაკლაოდ და როგორ გადაიკვეთა მაღალჩინოსნების სამშენებლო ამბიციები პაციენტების გაუბედურებულ ბედთან. 40-წლიანი „ტყვეობა“ – როცა გამოჯანმრთელება სისტემისთვის არაფერს ნიშნავს ?! წარმოიდგინეთ
გრიგოლ რობაქიძის უნივერსიტეტი ღრმა მწუხარებას გამოთქვამს ერის სულიერი მამის – საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსის, ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტის, უწმინდესისა და უნეტარესის – ილია II-ის, გარდაცვალების გამო. მისი უწმინდესობა, ქართველი ხალხისთვის, მძიმე და გარდამტეხ წლებში იქცა იმ ძალად, რომელმაც ერს სულიერი სიმტკიცე შემატა და ქვეყნის გამთლიანების რწმენა შეუნარჩუნა. გვჯერა, რომ მისი მოღვაწეობა სამაგალითო მემკვიდრეობად დარჩება ჩვენს
მისამძიმრების წერილი საქართველოს მოსახლეობას ! გულისტკივილით ვიღებ სრულიად საქართველოს კათოლიკოს – პატრიარქის გარდაცვალების სამწუხარო ცნობას. ეს არის დიდი დანაკარგი არა მხოლოდ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიისთვის, არამედ მთელი ქვეყნისთვის – ჩვენი მრავალეროვანი საზოგადოებისთვის და იმ ადამიანებისთვის, ვინც მისი სიბრძნით, მშვიდობითა და კეთილშობილებით იყო შთაგონებული. როგორც ეთნიკურად აზერბაიჯანელი და ამავდროულად, საქართველოს მოქალაქე, მინდა განსაკუთრებული მადლიერებით აღვნიშნო მისი უწმინდესობის
წინამდებარე სამძიმრის წერილი ეკუთვნის გამორჩეულ საზოგადო მოღვაწეს, მეცნიერსა და პატრიოტს, პროფესორ ვლადიმერ ხომერიკს. ბატონი ვლადიმერი ცნობილია თავისი მრავალწლიანი, თავდაუზოგავი მოღვაწეობით ქართულ-რუსული ურთიერთობების ნორმალიზებისა და კულტურული დიალოგის აღდგენის საქმეში. როგორც „რუსი და ქართველი ხალხების ერთიანობის ფონდის“ პრეზიდენტი და საქართველოს საპატიო ორდენის კავალერი, იგი ყოველთვის გამოირჩეოდა მაღალი პასუხისმგებლობითა და ერის სულიერი ფასეულობებისადმი ღრმა პატივისცემით. მისი ეს სიტყვები
ყველაფერი ერთი, ერთი შეხედვით სუბიექტური, თუმცა თავისი არსით უნივერსალური თვითრეფლექსიით დაიწყო. როდესაც საგაზეთო ფურცლებზე ჩემი წილი აფხაზეთი გავიხსენე, ეს არ იყო მხოლოდ ნოსტალგიური დაბრუნება დაკარგულ სამოთხეში – ეს იყო მცდელობა, გამერღვია ის დუმილის თუ ფორმალური სამძიმრის კედელი, რომელიც აფხაზეთის თემას წლებია გარს აკრავს. ჩემი, ირაკლი კერესელიძის ეს პერსონალური აღსარება იქცა იმ იმპულსად, რამაც „GEO NEWS“-ის
Use our form to estimate the initial cost of renovation or installation.
REQUEST A QUOTE
